Rodeneuzendag

Het is niet mijn bedoeling jullie te choqueren, noch medelijden op te wekken of aandacht te zoeken, althans, niet voor mezelf…
Ik wil enkel en alleen via deze weg jongeren met psychische problemen graag een hart onder de riem steken.
Daarom wil ik jullie vragen even de tijd te nemen om volgend bericht te lezen en het daarna massaal te delen!
Het zal amper 2 minuten tijd in beslag nemen.

Indien u beslist heeft om verder te lezen… Dankjewel, want u heeft nu al het verschil gemaakt!

Mijn naam is Ellen,
ik ben 26 jaar, kinderverzorgster en huishoudhulp van beroep en trotse mama van een dochtertje van 4 jaar.
Desondanks de strijdtekens op mijn armen leef ik een goed, gezond en vooral ‘gelukkig’ leven!
Ik heb mijn strijd gestreden en kan met veel trots zeggen dat ik sterker sta dan ooit tevoren!
Ik wil mezelf op deze manier blootgeven en het meest kwetsbare stukje van mezelf met jullie delen omdat ik hoop dat anderen er kracht zullen kunnen uit putten om zelf met hun problemen naar buiten te komen.
Want ik weet dat er momenteel nog zoveel jongeren zijn die strijden met psychische problemen.

Ik weet hoe hard het is om dag in dag uit te moeten vechten met jezelf, te moeten worstelen om de dag door te komen en jezelf constant te moeten oppeppen om verder te gaan,
Een oorverdovend alarm gaat wild tekeer, code rood in je hoofd.
Elke dag opnieuw, opnieuw en opnieuw…
Tot je breekt.
En een beslissing neemt met soms onomkeerbare gevolgen.
Game over.

Als je er even bij stil staat kennen we allemaal rechtstreeks of onrechtstreeks wel iemand…
Jaarlijks overlijden er ongeveer 105 jongeren tussen de leeftijd van 15 en 25 jaar door middel van zelfdoding.
Het meest voorkomende motief blijkt het hebben van een psychische stoornis te zijn.

Gelukkig hoeft het echter niet altijd op deze manier af te lopen.
Vlaanderen kent een 40-tal behandelcentra voor psychische stoornissen.
Maar slechts 1 op 3 mensen zoekt professionele hulp.
Daarom wil ik jullie vragen om aandacht te hebben voor deze jongeren, signalen op te vangen, hen hulp aan te bieden of door te verwijzen naar professionele hulpverleners.
Maar laat hen niet in de kou staan, laat hen hun strijd niet alleen strijden tot het misschien te laat is…
En aan jongeren die herkenning vinden bij het lezen van deze boodschap wil ik vragen om de kracht te zoeken binnenin jezelf om hulp te ‘durven’ vragen.
Want geloof me, er zijn zoveel fantastische hulpverleners die elke dag opnieuw klaar staan om jullie strijd ‘samen’ met jullie te strijden!
En ook al lijkt de weg nog eindeloos en ligt hij vol obstakels…
‘Samen’ is hij een stuk makkelijker te doorkruisen.

Ik hoop dat ik jullie op één of andere manier even heb kunnen doen stil staat bij deze problematiek. En dat jullie mijn boodschap massaal zullen delen!
Want als er straks ook maar één persoon een rode neus koopt door het lezen van deze woorden of er ook maar één jongere de stap durft te zetten om hulp te zoeken, dan ben ik in mijn opzet geslaagd…

Een welgemeende dankjewel!

Ellen Ponseele